SIDEBAR
»
S
I
D
E
B
A
R
«
การพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่าย ผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลหัวเฉียว
กุมภาพันธ์ 26th, 2016 by rungtiwa

การพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่าย ผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลหัวเฉียว

The Development of Discharge Planning Model for Medical Patients at Hua Chiew Hospital

บทคัดย่อ:

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่ายผู้ป้วยอายุรกรรมและเพื่อศึกษาผลของการใช้รูปแบบวางแผนจำหน่วยผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลหัวเฉียววิธีดำเนินการวิจัย แบงเปน 3 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาสภาพปญหาของผูปวย ครอบครัว และผูใหบริการขั้นตอนที่ 2 การพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหนาย ขั้นตอนที่ 3 การประเมินผลการนำรูปแบบวางแผนจำหนายไปใช ประชากรและกลุมตัวอยางประกอบดวย ผูปวยอายุรกรรมที่มีอายุมากกวา 56 ปโดย แบงออกเปน 2 กลุ่ม คือ กลุ่มศึกษาจำนวน 30 ราย และกลุ่มเปรียบเทียบที่ไม่ได้รูปแบบวางแผนจำหน่าย จำนวน 140 ราย ครอบครัวของผูปวยที่เปนกลุมศึกษา และผูใหบริการ ซึ่งไดแก แพทยอายุรกรรม พยาบาลหัวหนาหอผูปวย พยาบาลที่ปฏิบัติงานประจำหอผูปวยสามัญหญิง หัวหนาฝายการพยาบาล และหัวหนาศูนยพัฒนาคุณภาพ นักกำหนดอาหาร นักกายภาพบำบัด เครื่องมือที่ใชในการเก็บรวบรวมขอมูล ประกอบดวย 1) รายงานแบบประเมินและแบบบันทึกขอมูลจากผูปวย และ 2) เครื่องมือที่ใชเก็บรวบรวมปัญหาการวางแผนจำหน่ายจากญาติและครอบครัวผู้ป่วย รวมทั้งจากผู้ให้บริการการวิเคราะห์ขอมูล รายงานสถิติตาง ๆ ดวยคาเฉลี่ย สวนเบี่ยงเบนมาตรฐานของคารักษาพยาบาลและวันนอนโรงพยาบาล ขอมูลที่ไดจากญาติและครอบครัวผูปวยและผูใหบริการดวยการวิเคราะหเนื้อหา ระดับและคะแนนความเสี่ยงในการดูแลตอเนื่องหลังจำหนายวิเคราะหดวยไคสแคว เปรียบเทียบผูปวยที่นำรูปแบบที่พัฒนาขึ้นไปใชกับกลุมผูปวยที่ใชรูปแบบเดิมดวย t-test ไดรูปแบบวางแผนจำหนายพื้นฐานหลักการของ A-B-C และกระบวนการพยาบาลแบงออกไดเปน 3 ขั้นตอน คือ 2.1) ขั้นการประเมินความเสี่ยงและความตองการการดูแลของผูปวยหลังจำหนาย 10 ดาน คือ 1) อายุ 2) ความเปนอยู/แรงสนับสนุนทางสังคม 3) ระดับสติปญญาและการรับรูนึกคิด 4) การเคลื่อนไหว 5) ขอจำกัดเกี่ยวกับประสาทสัมผัส 6) ประวัติการเจ็บปวยการนอนโรงพยาบาล/การเขาหองฉุกเฉินในชวง 3 เดือนที่ผ่านมา 7) จำนวนยาที่รับประทาน 8) จำนวนปัญหาโรคที่เป็นอยู่ 9) แบบแผนพฤติกรรม 10) สมรรถนะของผูปวยในการชวยเหลือตนเองในชีวิตประจำวัน 2.2) ขั้นการสรางแผนจำหนาย ซึ่งแผนการจำหนายประกอบดวย 1) การกำหนดปญหาของผูปวย 2) การวางเปาหมายระยะสั้นและระยะยาว 3) การกำหนดทีมผูรับผิดชอบและ 4) การกำหนดระยะเวลาในการดำเนินการ 2.3) ขั้นยืนยันแผนการจำหนายประกอบด้วย 1) การปฏิบัติตามแผนและ 2) การประเมินผลกิจกรรมการวางแผนจำหน่าย และ 3) ผลของการนำรูปแบบการวางแผนจำหนายไปใช พบวาความสัมพันธของระดับคะแนนความเสี่ยงในการดูแลตอเนื่องภายหลังการจำหนายกับการกลับมารักษาซ้ำใน 28 วันโดยไมไดวางแผน มีความสัมพันธอยางมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 คาใชจายและวันนอนโรงพยาบาลเฉลี่ยของกลุมที่นำรูปแบบการวางแผนจำหนายไปใชและกลุมเปรียบเทียบแตกตางกันอยางมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ขอเสนอแนะ ควรนำรูปแบบการวางแผนจำหนายที่พัฒนาขึ้นไปประยุกตใชกับกลุมผูปวยเฉพาะหรือโรคที่มีความชุกสูงตอยอดการพัฒนารูปแบบวางแผนจำหนาย โดยเนนการเชื่อมโยงหนวยงานระดับปฐมภูมิ และโรงพยาบาล โดยทีมสหสาขาวิชาชีพ แบบมีสวนรวมกับญาติและครอบครัว รวมทั้งควรประเมินความพึงพอใจของผูปวยและญาติตลอดจนผูใหบริการ ตอรูปแบบการวางแผนจำหนายที่พัฒนาขึ้นหรือประเมินคุณภาพชีวิตของผูปวยและครอบครัวที่เปลี่ยนแปลงไปเพื่อพัฒนาประสิทธิภาพของรูปแบบการวางแผนจำหนาย อีกทั้งควรกำหนดบทบาทที่ชัดเจนแตละวิชาชีพและดัดแปลงการใชรูปแบบใหเหมาะสมกับสภาพและบริบทของแตละโรงพยาบาล

The study aimed to improve the discharge planning model and investigate the result of model application. Methodologically, the research was divided into three processes; firstly, examining the conditions and issues of patients, patients’ family, and service providers; secondly, improving the discharge planning model, and lastly, evaluating the implementation of the discharge planning model. The sample included patients medical. The patients were aged 56 years old or over, sorted into 2 groups; 30 patients for the experiment group, and 140 patients and family for the comparison group without discharge planning application, service providers (including medicine physician, nurse supervisor of ward, nurses working routines at female ward, Head of Nursing, and Head of Quality Development Center, nutritionist, and physical therapists. The instrument used to gather the data included 1) the report assessment and the record of patients forms and 2) the data obtained from patients’ family, relatives, providers. The data of patients’ family, relatives, providers were analyzed to find a mean, and the data of patients’ family and providers were analyzed by content analysis, the level of patients’ risk assessed from initial admission and risk screening for continuing care after discharge was analyzed as chi-square. Compare between two patient groups; patients with proposed model application and patients with traditional discharge model, and analyze the data by using t-test. The developed discharge planning model has based on the A-B-C discharge model approach and three nursing processes which were as follows 1) risk assessment and demand for care-giving after discharge in 10 different areas; 1) age, 2) status quo/social contribution, 3) intellectual level and perception, 4) movement, 5) sensation limitation, 6) history of illness and admission/ER admission during past three months, 7) dosage and intake, 8) existing condition, 9) behavioral pattern, and 10) patients’ daily self-helped performance. The discharge plan development process, consisted of identifying patients’condition and issues, establishing short-term and long-term plan, setting up responsible work team, and defining duration of operation. The discharge confirmation process, consisted of compliance with plans and the discharge planning activity evaluation. In the implementation process, results revealed that risk scores for continuing care after discharge has significantly associated with reoccurrence within 28 days without planning at statistic interval of 0.05. There were differences in the experiment group (patients with implementation of the discharge planning model) and the comparison group for average medical expense and number of hospital staying at statistically significant interval of 0.05. It was suggested that 1) the proposed discharge planning model should be applied with patients with particular diseases such as high volume, 2) the development of discharge planning model should be surmounted by linkage between primary work unit and hospital, implementation of interdisciplinary work team involvement patients’ family, and 3) satisfaction with the developed discharge planning model among patients’ family and providers should be evaluated. In addition, life quality of patients and patients’ family should also be evaluated for further improvement on discharge planning performance. Defined to individual profession, modification should be done appropriately and consistently to the environment and context of each hospital.

อำพรรณ ภิรมย์สิทธิ์ นภาพร แก้วนิมิตชัย  และ วันเพ็ญ ภิญโญภาสกุล. (2553). การพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่าย ผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลหัวเฉียว. วารสาร มฉก.วิชาการ 13 (26), 21-37.

อ่านบทความฉบับเต็ม

 

 

View (384)


Comments are closed

»  Substance:WordPress   »  Style:Ahren Ahimsa